به آرزوهای دست نخورده ام به غصه های همیشگی و به عمق تنهایی ام.

من از دنیای تار و سکوت آمده ام که با چراغی روشن راهم را منور کنی و مرا

آنگونه که هستم ببینی و

همان گونه که باران بر دشتهای تشنه می بارد بباری و بگزاری از مهرت

   سیراب شوم.                                             

تو برایم از اشک های کهنه ات می گفتی ومن چه کودکانه به خوابهای

آبی ام می نازیدم!

وقتی به چشم هایت نگاه می کردم دلم با صدای پلک هایت می خندیدو

بغض باران سرشار از طلوع چشمانت می شد

آسمان را بیهوده از ستاره لبریز کردم.

از کوی آن دلبر باوفا نه قاصدی نه سلامی!

نه نامه ای نه پیامی !

ندانم به این قالب بی روح صبر ایوب داده شده

یا عمر نوح وعده شده به بیداری انتظار میکشم  خبری نمی شنوم

می خوابم اثری نمی بینم .

هر طرف میروم به جایی نمی رسم

از هر که می پرسم نشانی نمی یابم .

او کجاست که من آن را نمی یابم.

دیگر هیچگاه با ترنم صدای باران بهار به یاد صدای تو اشک نخواهم ریخت.

بگذار سینه ام به کویری سوزان و خشک مبدل شود تا هیچ جوانه ای از عشق

در آن شکوفه نزند .

آه ای ماهیان سواره بر موج مرا هم با خود به عمق دریاها ببرید که از ساحل بیزارم.

بگذارید در میان یک صدف تن غم آلوده ام را پنهان سازم .

می خواهم برای همیشه پنهان شوم تا اندیشه ام از سرها بیرون رود.

میخواهم غرق و نیست شوم تا نامحرمان عشق مرا از خاطرشان بزدایند دیگر هیچ

احساسی جز احساس پوچی در خود سراغ ندارم نه خشمی نه رحمی نه غمی ونه عشقی

فقط بی تاب گریزم .می خواهم تکیه بر بازوی ابر از اینجا بگریزم و خاطرات

گذشته را به دست باد بسپارم.

نمیدونم چی بگم آخه خیلی دلم گرفته من تو این وبلاگ تمام حرفایی که نمیتونستم بگم رو نوشتم

حرفای دلمو .دیگه خسته شدم فعلا نمی خوام تو وبم چیزی بنویسم

نمی دونم تا کی بتونم دوم بیارمو چیزی ننویسم نمیدونم کار درستی میکنم یا نه

اگه نتونستم بازم میامو می نویسم .

برام .................. فعلا بای

کوچه ها در نبودن تو در سکوتی مرگبار خفته اند

خورشید دیگر طاقت ماندن در آسمان را ندارد و هر لحظه می خواهد غروب کند

آن پرنده هم بی تو شوقی برای پرواز ندارد

و من هم بی تو نمی توانم زنده بمانم و

شوقی برای زندگی کردن ندارم .

و یک دل سیر اشک بریزی

اگه روزی رسید که نتونستی خود تو به طبیعت بسپاری و به آغوش سبزه ها بری و

اگه روزی رسید نتونستی زیر نور ماه بشینی و در سکوت

شب به آرامش جاودانه برسی .

کسی هست که دستان سرد و خسته ات را در دست بگیرد و پناهت باشد .

قسم به شب آن هنگام که آرام میگیرد تنهایت نمی گذارم .

هیچ کس کاری به کار من نداشت

بنویسید بعد مرگم روی سنگ با خطوطی زیبا و قشنگ او که خوابیده است

در این گورستان سرد بودنش را هیچ کس باور نکرد.

ولرزش دل را از نوک انگشتان به روی صفحه کاغذ منتقل میکنم تا مبادا بار دیگر

احساسات در توفان قهر و هوس گرفتار آیند و قلب شکسته ام را بیشتر بیازارند.

گرچه راه بازگشتی نیست اما دیدارهای رویایی و حرفهایی که در تنهایی اتاق

زمزمه می شود مرا بس که اینگونه آسوده ترم.

پنجره دل رابه روی مهرووفا گشوده ام وقاصدک عشق را به دنیای قصه ها روانه کرده ام تا

مگر آرامشی را برایم به ارمغان آورد

اما گویا قاصدک گم شده و راه بازگشت را نمی داند

نمی دانم در این سوز و سرمای زمستان پنجره را ببندم یا نه!اما می ترسم او بیاید

و پشت در از سرما یخ بزند.چشم های منتظرم را گر چه از سرما سرخ و سوزان شده اند

به جاده میدوزم تا شاید از قاصدک اثری بیابم . اما می ترسم دست خالی باشد

روی برگشتن نداشته باشد .بیمناکم که شاید در دنیای آرزوها اثری از عشق و وفا نیافته باشد

و پرهای نرم و لطیفش را زیر گلبرگی پنهان کرده ودر نهان خانه دل گریسته باشد.

حالا با نبود او زندگی بوی غریبی میدهد و من غریب دنیای قصه ها شده ام.

غریبی تنها که در میان مه تردید مانده وبه اشک و آه در انتظار دل سپرده و فقط یک معجزه یک تحول

عظیم او را می رهاند و آن معجزه چیزی نمی تواند باشد جز دیواری عاشقانه در اوج باور که اگر

جز این بود باید چون پرنده ای مهاجر فقط به هجرت بیندیشیم .

اما تو ای دوست یقین بدان که یک مهاجر همیشه مهاجر می ماند تا روزی که نه به اکراه و اجبار

بلکه از روی میل و رغبت وبه امید برگردد.         اگر تو بخواهی!

خورشید فردا مال تو ببخش که عاشقت شدم

بدرقه لازم ندارم میرم عزیزترین من

نزار بمونم زیر پا قلبمو بردار عشق من

دوست دارم برای تو فقط یه حرف ساده بود

غافل از این که قلب من منتظره اشاره بود

                                                      دوست رارم

بگذار یک بار دیگر عاشق بشوم

و پا برهنه در آسمان راه برم

این هوای دم کرده را کنار بزن !

بوسه های خاک گرفته را از پستو بیرون بیاور

دستی به صدای خسته ام بکش!

که یک بار دیگربه تو سلام  کنم .

من همان پریشان حال همیشگی ام با چشمانی پر از اشک

با قلبی آکنده از درد

با دستی که همیشه به سوی درگاهت دراز است

از این دنیای تیره و تار به تو پناه آورده ام

پروردگارا یاریم ده و نگذار در باتلاق دنیا فرو روم

دلم برایت تنگ است

                             ((دستهایم را بگیر))

خطی کردن .من هنوز رفتن را نمی شناسم ،حتی یک قدم هم بر تن جاده نسائیده ام .

من هنوز نه پروانه ها را می شناسم و نه کبوتران را،من این جایم .

نه به آبی ترین آسمان رسیده ام و نه بی رنگ ترین دریا . من هنوز در بند واژه هایم .

هر چه می گویم مرا بیشتر به عذاب رهایی مبتلا می سازند.

فکر می کنم پیش از این هم گفته ام که خواهم رفت!!!

غروب است!یک غروب ارام و دلتنگ .امروز هم تمام شد و من هنوز این جایم وبر تن سفید کاغذها

خطوط دلتنگی ام را می نگارم ،ولی نه فردا،فردا بی تردید خواهم رفت.

می روم به اوج :می روم تا نهایت عشق .

شاید آن جا مکانی را بیابم تا در آن لحظه ای به آن آرامش جاودانه برسم .

به آن گمشده ای که سالهاست بی نتیجه در جست و جویش کوچه و پس کوچه های دلتنگی را

طی کرده ام . با دو بال شکسته پر خواهم زد همچون پرستوی مهاجر به شهر زیبای عشق

پر خواهم کشید.

آری اینک این منم با کوله باری از خاطرات تلخ و شیرین و با امید به فردایی که شاید هرگز نیاید .

این منم و زیر لب می گویم ((فردا خواهم رفت))

که نکنه نامردی اشکاتو ببینه وبهت بخنده

گفتم اگه بارون نبود چی ؟

گفتی:اگه چشمای قشنگ تو بباره آسمون گریش می گیره

گفتم یه خواهش دارم . وقتی آسمون چشمام خواست بباره تنهام نزار .

گفتی به چشم

حالا امروز من دارم گریه می کنم اما آسمون نمی باره..........................

وتو هم دور دورا ایستادی .

نمی آوردی غمهای دلت را چند وقتیست که

خنده هایت فضای خانه را پر نمی کند

کاش خنده هایت را می شمردم و غمهایت را به آب

می سپردم .کاش خاطره نمی شدی کاش زودتر

گفته بودم دوستت دارم!

می بینم من عشق را با چشم تو در خواب و رویا

دیدم من با دستهای مهربان تو برسر تمام

غصه هایم چتر گرفتم من با پاهای تو به روزهای

نیامده رفتم واز پشت پنجره های تیره و تار با

چشمهای تو به تماشای فردا نشستم .

        دلم گرفته مهربانم! 

        به اندازه دوستت دارم گفتن های تو

        من در انتظار دیدنت هر شب میرم

        به امید فردایی که خورشید نگاهت به من جان

        تازه ای دهد

         نازنینم دریا باش که من در کویر می میرم ................

از لحظه های مغروری که تو را از من دریغ می کنندو از ابرهای

لجوجی که روی تو را می پوشانند و از رودخانه های سر کشی

که به سوی تو نمی آیند بیزارم.

برای عاشق شدن نیازی به بهانه ندارم همین که بدانم غمهای

شکوهمند  تو چه طعمی دارند کافی ست.

بودن و به انتها رسیدن هنوز بهترین است     the best is yet to be

که ابتدای زندگی بهر رسیدن         the last of life for which

به انتها بنا شده است         the first was made

رابرت براونینگ

آری اما آنکه آدم هست و عاشق نیست  کیست ؟

زندگی بی عشق اگر باشد همان جان کندن است

دم به دم جان کندن ای دل کار دشواری است نیست؟

زندگی بی عشق اگر باشد لبی بی خنده است

بر لب بی خنده باید جای خندیدن گریست

زندگی بی عشق اگر باشد هبوطی دائم است

آنکه عاشق نیست  هم اینجا هم آنجا دوزخی است

عشق عین آب ماهی یا هوای آدم  است

می توان ای دوست بی آب و هوا یک عمر زیست ؟

تا ابد در پاسخ این چیستان بی جواب

بر در و دیوار می پچید طنین چیست؟چیست؟............

                                                         قیصر امین پور

                      رنگهای سیاه و خاکستری نقاشی کشیده ام .ببخش

                     اگر در آ فتابی ترین روز های عمرم خورشید را نادیده

                     گرفتم و روی تمام خاطره های قشنگم خط قرمز کشیدم .

                     ببخش اگر با دیدن ستاره ها باران آسمان

                     عاشق نشدم وسبد سبد ستاره نچیدم .ببخش اگر

                     لابلای صفحه های زمستانی تقویم زندگی ام گم

                    شدم وبه بها نرسیدم . ببخش اگر در گذر از پیچ و خمهای

                        زندگی همیشه به بن بست رسیدم

                       و فراموش کردم راه آ سمان همیشه باز است.

                                      بگذار در این نیمه شب تار بگریم

او رفت و امید دل من دور شد از من

                                       بگذار که بر دوری دلدار بگریم

در ماتم پژمردن گل های امیدم

                                    بگذار که چون ابر به گلزار بگریم

مرغ دل من پر زد وافتاد به دامش

                                   بگذار بر این مرغ گرفتار بگریم

غمخوار من خسته بجز دیده من نیست

                                   بگذار به غمخواری خود زار بگریم

درورطه دیوانگی ام می کشد این عشق

                                   بگذار بر این عاقبت کار بگریم 

وقتی که روزهای خوب بودنش را به یاد می آورم !

چه زیبا بود عطر حضورش در جاده زندگی ام.

دفتر شعرم را همیشه با وجود او گشوده ام و شعرهایم را برایش خونده ام.

پس از او تمام آرزوهایم در آتش دلتنگی سوخت و خاکستر شد.

روح لطیفت پاک می کردم

کاش سازی بودم تا نوای غریبانه ات را به هنگام تنهایی می نواختم

کاش قاصدکی بودم تا پیام مهربانی ات را به فصل بهار و به دشت و صحرا می بردم

وقتی به آینه می نگرم تصویر معصومت در آیینه پیداست اما تو ...............

وقتی به قلبم نگاه می کنم  یادتو هنوز در تاروپودش هست ولی تو نیستی...........

وقتی اشکهایم جاری می شود درون قطره قطره اشکهایم عشق تو هست ولی..................

                                                                                    تقدیم به دوست خوبم  

 خیره شدن تو چشم تو هرچی رو از یاد می بره

                      ببین که حتی آسمون بغض سکوتو می شکنه

                      وقتی می باره می شه رود گلها رو از جا میکنه

اگه بخنده اون چشات برگرده آهنگ صدات

تو اوج غربت نگات من آخرش میشم فدات

                                 کاشکی غبار دو دلی نمی نشست تو قلب تو

                                 تنگ بلور عشقمون نمی شکست به دست تو

گفته بودم سکوت تو مثل یه پتک بی صداست

رها شدن از این سکوت قشنگترین دقیقه هاست

                                   بزن تو حرف آخرو گله نداره این دلم

                                    خیال نکن آخر راه حرفتو باور ندارم

یه با رنگام کن تو چشام بشکنه زنجیر صدام

نزار بمونم تو قفس بکن تو آزاد رهام

                                 غروب شه شهر عشقمون من دیگه طاقت ندارم

                                   تو این دیار بی کسی غیر تو هیچ کس ندارم

نگو اشکت اشک شوق نیست اینم از بهونه هاته

گله داره ازکدوم دل چشات ابری می باره

دل من با دل تو هزار کوچه فاصله داره

بگو حتما به دلت دیگه برای من نگریه

نمی دونی دلم از دست تو و زندگی سیره

                                سکوت این حس غریب به دل حساربسته اند

نیلوفر کلام تو غزل غزل می شکند

                                       دوباره تازه می شود حریر سبز آرزو

میان دست و سینه ام جوانه میزند به ناز

                                                       خیال روی ماه تو

خودش میداند چقدر آه کشیدم  تا رد پایی در سروده هایم داشته باشد

هنوز در شعرهایم پا به پای غزل   

                                             غزلهای آمده و نیامده در نفسهای سر کشم باقی است

                            بگو برای ماندن این حس غریب چه کنم؟

از دل تیره شب

با تنی خسته زتب

سفری باید کرد

سوی یک آرامش

سوی یک دنیای سبز پاک و بی آلایش

ودر آنجا غزلی باید گفت:

غزلی از سر عشق

و چو سهراب سرود

زندگانی سیب است

گاز باید زد با پوست